'Ik ben geen kantoorpikkie'

 

Joopie Brugman wijst naar zijn knie. Altijd aan de wandel, altijd en overal een praatje maken, altijd voor anderen klaar staan, en nu haalt hij het stukje naar de stad niet eens meer. Operatie kunstknie behoorlijk mislukt.  “Weet je wat ik het ergste vond? Dat ik de wijkkrant niet kon meer rondbrengen. Dat was mijn kindje. Jáááren gedaan. Overal een babbeltje maken.  Toen dat niet meer kon, brak er iets."

 

39 jaar werkte Joopie in allerlei functies op de Sociale Werkplaats. Na zijn pensioen leek even of het doek was gevallen. Hij raakte zijn ritme kwijt. En toen kwam die ellende met zijn knie er ook nog eens overheen.

Bij de pakken neerzitten is echter niks voor Joopie. Hij zocht zijn heil in de Symfonie. Hij werd er gastheer. “Ik ben geen kantoorpikkie. Achter het bureau is niks voor mij.” Op donderdagochtend loopt hij daarom rond, brengt koffie, maakt broodjes. Legt contacten. “Ik ga op mensen af, wat ze komen doen. Ik spreek ze aan, zo kun je ze het beste helpen.”

 

Topgozer

Vrijdag is de dag van de Voedselpakketten.  “Vroeger bleven mensen de hele dag hangen, gingen ze zelf de keuken in, pakten ze koffie. Dat gaat nu niet meer. Ik zit aan een lange tafel, hou in de gaten wie erin komt en wie eruit gaat. Leuk om een praatje te maken – daar heb ik zelf ook baat bij  – maar na tien minuten is het: en nou wegwezen!”

Hij merkt dat zijn manier van optreden gasten wel bevalt. “Laatst kreeg ik een compliment, omdat ik iemand met een probleem had geholpen. ‘Ik heb veel meegemaakt’, zei die, ‘maar jij bent een topgozer’. Hij wilde zelfs geld geven. Maar dat doe ik niet, hè!’

Joopie is gek van zijn buurtje: de Van Verschuerwijk. “In deze wijk gaat het hartstikke goed. Overlast van junks en tippelaars is bijna helemaal verdwenen. En er is veel sociale controle. Mensen komen bij mij om te vragen of ik dingen in de gaten wil houden. En ze bellen bij mij aan als ze me drie, vier dagen niet hebben gezien.”